باگوان، در این دنیا که نفرت و دشمنی و اندوه و رنج در آن حکم فرماست، به نظر می رسد که تو تنها چامه سرای عشق و خنده باشی، آیا این مضحک نیست؟
چرا هست! مضحک است ولی بالاخره کسی باید این کار را شروع کندو
چیزی که در ما در این دنیا می خواهیم جدیت کمتر و حساسیت بیشتر است، صداقت و صمیمیت آری، ولی جدیت هرگز.
ما میخواهیم دنیا بداند که شوخ طبعی یکی از بنیادی ترین خصلتهایی است که انسانهای اهل ایمان بایستی از آن برخوردار باشند.
کسی که نتواند بخنند خیلی چیزها را در زندگی از کف میدهد؛ او از درک بسیاری از اسرار زندگی محروم می ماند.
خنده به تو معصومیتی کودکانه می بخشد، خنده تو را با روح جهان هستی مرتبط می سازد – با تلاطم اقیانوسها و سکوت ستارگان.
خنده راه ارتباطی تو با تنها بخشی از دنیاست که از هوش بهره مند است؛ زیرا فقط آدمهای هوشمند هستند که می توانند بخندند. به همین دلیل است که حیوانات قادر به خندیدن نیستند – آنها هوش لازم برای اینکار را ندارند. رسالت من بدون تردید این است که خنده را در دنیا میان انسانها رواج دهم.
انسان هایی که خندیدن را فراموش کرده اند، وقتی که خندیدن را فراموش کنی، ترانه ها و نغمه ها را نیز فراموش می کنی، عشق را به فراموشی می سپاری، سماع را از یاد می بری – پس چیزی که تو فرامویش می کنی فقط خنده نیست. خنده؛ جمعی از خصلتها را در خود جایی داده است، همانطور که جدیت آمیزه ای از خصلتهای خاص خود را به یدک می کشد.
خنده را فراموش کن تا عشق را نیز فراموش کنی.
آیا با چهره ای غمگین میتوانی به کسی ابراز عشق کنی؟ حداقل بایستی کمی لبخند به لب بیاوری.
با چهره ای جدی، حتی کوچکترین احساسات را نمیتوان بر زبان آورد. آدمها بقدری هر چیز را جدی میگیرند که آن را تبدیل به مانعی بر سر راه خویش می نمایند.
یاد بگیرید که بیشتر بخندید.
برای من، خنده همچون دعا و نیایش مقدس است.
Dream Star
